Koniu krzywy, koniu siwy,
Ozdobiony łachem grzywy,
Kocham zawiew zmydlonych twym
        potem rzemieni
I oddech, juchą polnej dymiący zieleni
Łeb kościaty, ale krewki
Z wargą miękką, jak pierś dziewki,

Przewieś mi poprzez ramię w rzewną 
        bezrobotę,
Bym twarzą prężnej szyi wyczuwał ciągotę.
Koniu smutny aż do śmierci
Z białą pręgą lejc na szerci,
Zaprzyjaźnij się ze mną, jak to czynisz
        z wołem,
Wejdź do mojej chałupy, siądź razem
        za stołem.
Dam ci wody z mego dzbana,
Dam ci cukru, dam ci siana,

Dam bryłę szczerej soli, gleń świeżego
        chleba
I przez okno otwarte przychylę ci nieba.
Nie sęp oczu brwi sitowiem,
Powiem tobie, wszystko powiem!
A gdy noc już nastanie, pozamykam
        dźwierze
I wspólnie odmówimy wieczorne pacierze.